من بی کس
شاید خیلی از ما یه چیزی داشتیم و از دستش دادیم . اما برای به دست آوردن همون چیز زحمت آنچنانی نکشیدیم ولی آنچنان بهش عادت کرده بودیم که دل کندن ازش خیلی برامون سخت باشه. منم مثل یکی از شمام یکی از این جهان بی پایان یکی که برای ادامه زندگی سر در گم. ای کاش بودم در جایی که میخواستم باشم و تمام دردهای زندگی از یادم میرفت. من وبلاگ نویس نیستم ولی آن قدر هم ندونسته نیستم. تنها امید زندگی من یک چیز بود که اون هم از دست رفت اما این دل خسته همچنان زنده بود و باید نفس میکشید.خسته بودم از دور ورم ولی باید تحمل میکردم برای زندگی.
این دل خسته من همچنان ادامه دارد...
+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم فروردین 1388ساعت 0:42 توسط دت
|